buyumek ama yetiskin olmamak, cocuklugunu hatirlamak ve onu hala sevmek guzel bir sey.
July 21, 2011
July 20, 2011
pazar itiraflar icin bicilmis kaftandir
evet belki tuhaf hobilerim var. hayatimda hic seyretmedigim, ne olduguna dair en ufak fikrim olmadigi dizileri tam ortasinda, soz gelimi sekizinci sezondan, acip izlemeye calisiyorum. hicbir sey bilmeden ne oldugunu anlamaya calisiyorum. sonra evet yemek secimlerim de tuhaf, pilavimi hep limonluyorum. hatta her yemegime limon ekliyorum. mesela aylakta tavuklu krep istiyorum, tavugu bol gelince kiziyorum. hep tuhaf seyler yapiyorum. hem ayrica coraplarimla uyuyorum, bunyem cok hassas hemen usutuyorum. sonra cok kasli erkeklerden hoslanmiyorum, hatta genelde kas sevmiyorum. romantiklige alerjim var sonra, elim ayagim dolasiyor. fazla sevgi gorunce kilitleniyorum, donup kaliyorum. evet muhtemelen pek cok politik kaliba uymuyorum, son derece anarsik kaciyorum. kaplumbagalardan pek hoslanmiyorum bi' de. cok konusuyorum sonra. buyumus de kuculmus'u unutmamak lazim, oyle diyorlar bana. bak sonra attigim basliga, bugun pazar bile degil. peki soyle, hala seviyor musun beni?
usengecim bi' de, everyday is like sunday'in linkini koymaya bile useniyorum su anda.
those were our times
postcards from italy'nin videosunu izleyince uzak zamanlara gitti aklim, sanki birkac ay gecmis de evimden tasinmis istanbula yerlesmis gibi hissettim kendimi. tuhaf, bu nostaljiye bir iki gundur kapiliyorum. dun uzun zamandan beri ilk defa yatagimda uyudum. cati katindaki -dunyanin cok uzak kosesi diye bahsettigim- odam kisin cok soguk oldugu icin orada uyuyamiyordum. dun yatagima uzunca bir sure uzanamadim, sanki son defa orada uyuyacakmisim hissine kapildim. uyuyamadim sonra, uzun zaman sonra evime ait degilmisim gibi hissettim yine. sorun ne bilmiyorum, galiba evime cok uzak ve ayni zamanda cok yakinim.
betty blue sendromu.
July 19, 2011
she deals the cards as a meditation
o kadar hizli degisiyor ki. birden, durmadan, simultane... hatta o kadar hizli ki yavas cekim akiyor gozlerinin onunde. kayalar tuzla buz olup kumlara donuyor deniz dovdukce. ruzgar tenini yaliyor surekli, yuzler geliyor ve gidiyor. kestik. hizli hizli toparlaniyor, hicbir saniye yasanmamis gibi tekrar odaya giriyor, tokat atiyor. aglasiyorlar, bagirisiyorlar, kahkahaya tutusuyorlar. kestik. murekkep akiyor, kalem kayiyor, yavsak kagit agliyor. elleri titriyor, yavsak kagidin yavsak harfleri puruzleniyor. kestik. geri akiyor zaman, hizlica. ben aslinda, duraksiyor hepsini siliyor. tuslar biraz daha asiniyor. ben... kestik. ben aslinda ne anlatmak istiyordum, hicbir fikrim yok. kestik, kesince ne oluyorsa.
July 18, 2011
Subscribe to:
Posts (Atom)


