benim adamlarim hep sigara kokardi. bu benim imzam mi onlarin girizgahi miydi, sanirim bu karar yeni adamlar ve kadinlar duserdi. bir cicek kokusu beni o balkona hapsederdi, kadinlar ve hatta adamlar gecer cicek kokusu bende kalirdi. bir cicek kokusu onlarca sahipsiz geceyi cagristirirdi, sayisizca sarki kulagima calinirdi. bugun o koku hala burnumda, o balkonun her santimetresini koklasamda o cicek kokusu hala o kucucuk balkonun sakli bir kosesinde. ben o balkonda esirim, anilar benim kafamda.

bu yazi yazilirken dinlenen desert rose'u sahiplenen binlerce kadinin dili belki bir yerlerde bir adamin ya da kadinin girtlaginda ama bu sarki hala benim kulaklarimda.

hak hukuk gak guk konusuyoruz ama hep bir seyleri unutuyoruz. ozgurluk savasini oyle bir kitleye karsi veriyoruz ki lgbt haklari dedik mi illa escinsel, biseksuel ya da transeksuel olarak algilaniyoruz. kurt sorunu diyoruz, cozum diye bagiriyoruz ve anne tarafindan mi kurtluk, babadan mi yaniti aliyoruz. madimak diye sokaga dokuluyoruz, alevi oluyoruz. hrant icin hrantla yuruyoruz, ermeni misin sana ne oluyorlari isitiyoruz. niye? cunku alt kimliklere o kadar takiliyoruz ki kimliklerin babasini iskaliyoruz, insanligimizi unutuyoruz. insan oldugumuz icin insancil tum haklarin yaninda olmamiz, hangi grubun toplulugun yararina olursa olsun ozgurluk haykirislarimiz abesle istigal oluyor. insan olan insanlik icin mucadele eder, kimin hakli savasi olursa olsun kosar saflara. parcamiz olsun olmasin hakli kavgasini veren alt kimliklerin yanindayiz, esas olan insan kimligimizden oturu saflardayiz. otekine karsi, degirmenlere karsi savasmak da gerekse hak hukuk gak guk demeye doymayacagiz.

son 3 saattir dunya milim oynamadi

bu bir affetme yazisi. hayatimdaki irinli dunleri ve kendimi affetme. her, yolu zihnindeki istanbula dusup de kaybolan insan gibi ben de nasil buradan cikacagimi bilmiyorum. yazmam bundan, bir isin ucundan tutmak bir yerlerden baslamak durtusu bendeki... henuz bu kadar yazabildim. belki sonra.

hayatimin uyumak uyanmak kitap okumak icmeye cikmak geri uyumak uyanmak bagimliliklari telafi etmek uzere kurulu kuralsiz bir rutini var. paradoksal devinim icinde kayip bir nc benden iceri. donguyu kirmak benim elimde, romantik soylemi atesleyen kitaplar da okurken bu donguye daha da bogulmak beni tam shrodingerin kedisi yapiyor heralde. sorunun ne oldugunu bilip de bisey yapmamak, yapmaya kalkinca da ne yapacagini bilememek de rutinin parcasi, iskeleti, has arkadasi. hayati damarlarimdan fiskiran nefretle karisik tembellik beni bitirecek, korkunc mide agrilari depar atip yarisi onde bitirmezse. artik yazilari da bitiremiyorum, sanirim unutmayi unutmam gerek.

it felt empty when the heart went at first but it is alright now

ne hissettiginin degil hissedebildiginin onemli oldugu gunler geldi.
isyan bayragini cekme zamani mi?
aye aye captain