bazen asik oluyorum. sonra
sonra suratim asiliyor, oyle vesikalik resim somurtusu degil ama.
dali cizse beni, oyle duser kenarlari malum caya.
bazen kendimi cok ozluyorum. seni
bitirmek istemedigim bir cumlede birakiyorum.

the grass was greener

eskiden daha sefildik, allayip pullama edebiyati bana gore degil kabul. ama, ama diye baslayan cumlelerle devam edecegim hissiyatini coktan verdim gibi geliyor. oyle gunlerde degildik o zamanlar, amasi mamasi yoktu duygularin. insanlarin ici sizlardi baskinlarda yakalanmasin diye kitap yaktiginda, gomdugunde. o zamanlar okumuyorum ama bundan rahatsizlik duymuyorum kafasi daha azdi belki, ya da bizim semte ugramiyordu haytalar. ama sorgulardik, ama teypleri sarardik kalemlerle. simdi kitaplari yakiyoruz dusunmeden. dusunceler olmez diye biliyorduk, olduruyoruz simdi goz kirpmadan. eskiden daha sefildik, daha insan.

 

ama belki hala umut?

alternatif bir hikayede olsak

parmaklarini saclarimda gezdirdiginde arp sesi duyduguma yemin edebilirdim.

19.01

adaletin sembolu gozleri bagli terazili bir kadindir. gozleri bagli oldugundan midir bilinmez turk yargi makami da turk cumhuriyeti de adalet dagitma mekanizmasini cok yanlis algilamistir. obur tarafa bakmak, adaletin kiyisindan kosesinden gecmeyecek bir eylemdir. fiziksel olarak bir oluyu oldurmek, en azindan tekrar oldurmek mumkun degilse de turk yargisi bir imkansizi basarmis, algidi kararla hrant'i bir kere daha oldurmustur. bana hep daha iyi seyler olacagina inanarak hayatima devam etmem, iyi seyler olmasi icin de mucadele etmem gerektigi ogretildi. caba sarf ederken yola konulacak taslar oldugunu da bana hayati ogretenlerle birlikte ogrendim kucuk yasimdan beri. bana sevgi ogretildi, ulkeye sevgi, devlete sevgi. ama ne bu ulke, ne de kurulusdan suregelen devlet beni sevmedi. buyudukce gordum, bu devlet, bu toprak gozu acik hic kimseyi sevmedi. bu toprak hrant'i sevmedi. ben hrant'i sevdim, abdi'yi sevdim, kurtleri sevdim, sevebildigimce sevdim. bana ogretilenler kulagimda, mansetler gozumde. bana bu kadar nefreti ogretilmedi. ben nurten cevik, 19 yasinda bir 19 ocakta bu toprakta obur tarafa bakmayi ogrenememis bir bireyim. burasi turkiye, gocenlerin huzur bulamadigi, adaletin duyulmadigi bir ulke.

http://www.19ocak.org/

cvk

ve baudelaire ailesi misali bizim icin hersey daha da kotuye gidiyordu.